Verliesvaneenkind.nl

 

 

13-04-2001 - 07-02-2005

 Deze site is opgedragen aan onze zoon Dylan* die van ons op veel te jonge (3jaar en 10 maanden) leeftijd is heengegaan. Onze ster aan de heldere hemel en onze man die aan het eind van de regenboog staat.

Na het verlies van onze zoon is bij ons een zoektocht begonnen naar de antwoorden op onze vragen op het internet en bij de vele instanties.Onze speurtocht hebben wij op deze site op een rijtje gezet in de hoop dat een ieder die met dezelfde vragen zit als wij hierdoor iets makkelijker zijn weg kan vinden. 

 

Ik zal ons even voorstellen. Wij zijn HJ (41) en Jolanda (42) wij wonen samen en hebben twee kinderen Dylan* die bijna 4 werd en Kaylee is ruim zes en een half. Toen Dylan* was overleden hadden/hebben wij zoveel vragen, en geen antwoorden.
Het waarom, hoe, wat nu verder dat soort vragen kwamen bij ons op niet alleen bij ons maar ook bij familie en vrienden.
Wij zijn dus gaan zoeken op internet en hebben er veel gevonden. Want in de leeftijd dat onze Dylan* is heen gegaan konden wij niet veel vinden, we vonden van alles maar niet in de leeftijdsgroep van Dylan en dan nog eens zonder oorzaak.
Bij Dylan* is het in eerste instantie op wiegendood gehouden, maar waar wij ook keken, die leeftijd was tot ruim twee jaar maar niet ouder. Dylan bleek te zijn overleden aan de ziekte MCAD dat is een hele zeldzame ziekte ook wel vetzuurstofwisselingsziekte genoemd. Het is een wonder dat onze Dylan toch nog drie jaar en 10 maanden mocht worden want deze ziekte is echt fataal voor de kleintjes, mits ze het op tijd vinden. Dylan was altijd verkouden en had veel oorinfecties daardoor hebben de artsen nooit aan deze ziekte gedacht. Mijn dochter werd er ook op getest en heeft deze ziekte gelukkig niet en kan ook nooit bij haar openbaren.

Wij hopen dat u hier iets kunt vinden wat u kan verder kan helpen met het na verlies van u kind. Heeft u suggesties of vragen mail het ons.

Laat een berichtje achter in ons gastenboek!!
In de navigatiebalk aan de linkerzijde vindt u verschillende pagina's welke voorzien zijn van links naar websites met een korte omschrijving welke hopelijk een antwoord kunnen geven op vragen die bij u leven na het heengaan van uw dierbare. Ook vindt u daar een knop (nieuwe link) waarmee u een site kunt opgeven zodat deze website zo compleet mogelijk wordt en een ieder verder op weg kan helpen.

Verder zonder je kind.

Ja, het gebeurt, dit hebben we zelf ondervonden. Het voelt of je hart er is uitgerukt. Een deel van ons is mee gestorven. Dit verdriet gaat nooit meer weg. Ouders van overleden kinderen, moeten elke dag overleven om verder te gaan zonder hun kind. Op de dag van vandaag is dat mensen in hun omgeving het moeilijk vinden om er mee om te gaan. Vaak gaan ze ouders uit de weg, of er wordt niet over gepraat. Omdat ze niet weten wat ze moeten zeggen. Of bang dat ze je kwetsen als ze er over beginnen. Terwijl praten over je kind geen moeite kost. Maar je hoeft niet veel te doen. Er voor ons zijn, een arm om ons heen en luisteren is vaak al genoeg. Vragen hoe het is; en verwacht niet dat er gezegd wordt het gaat goed. Vaak is er een schreeuw voor aandacht. Om ons verhaal kwijt te kunnen. En ook trots over onze kinderen te willen praten, ook al is het vaak voor andere onzichtbaar. We zijn en blijven ouders, daar kan niemand om heen. Tot op heden de dag zijn wij dankbaar voor het feit dat er mensen achter ons staan om als vangnet te fungeren. Er wordt naar ons geluisterd als het over ons kind en het verdriet gaat. Dit heb je vaak nodig met het verlies van je kind. Als we geen vangnet zouden hebben van onze omgeving, blijven de klappen heel hard als je weer valt. Met het vangnet sta je weer op en probeer je verder te gaan. Daarom is steun zo belangrijk van je omgeving. Je voelt je vaak al alleen in je verdriet. Omdat mensen niet kunnen begrijpen hoe het is om een kind te verliezen, tenzij je het helaas zelf heb meegemaakt. Ga geen tijd verbinden aan hoe lang het verdriet mag duren. Dit verdriet is levenslang en op den duur leren we met deze pijn te leven.

 

Op speciale dagen zoals verjaardagen, overlijden en feestdagen. Is het gewoon fijn dat er extra stil worden gestaan bij onze engeltjes en hun ouders. Ze hebben veel en moeten nog veel doorstaan. Zonder onze kinderen op deze dagen, maakt het nog eens zo zwaar. We moeten elke fasen missen van ons kind. Een groot gemis, dat niet kan worden opgevuld. Daarom maakt ieder nieuwe gebeurtenis zonder ons kind een hele impact op ons. De film wordt opnieuw gedraaid en staan stil bij het feit dat ons kind nooit meer terug komt en wat we moeten missen. De klappen blijven komen, het kost veel energie en vergt zowel lichamelijk en geestelijk heel veel van ons. Je bent vaak zo moe gevochten, maar hoe hard het ook is het leven gaat gewoon door. En hier moeten wij de weg weer in terug vinden, maak voor ons de weg vrij, door er te zijn voor ons.

 

Als het zo gemakkelijk is om iemand te feliciteren of fijne feestdagen te wensen. Natuurlijk zijn fijne dingen in het leven gemakkelijker mee om te gaan. Waarom blijft het moeilijk om ook in zwaardere tijden voor elkaar te zijn. In deze zwaardere tijden heb je iemand vaak harder nodig. Keer niet de moeilijke weg de rug toe. Dit maakt het eens zo zwaarder om zonder ons kind verder te moeten gaan.

 

 

Met dank aan  Roel Iris en Juri* Huberts